زندگی افسانه ی دیدار نیست یک خیال ساده؛یک پندار نیست عالمی دارد جهان با بودنت! جز تو این دلداده را دلدار نیست... سینه،دریا باشد از عشقت، چه سود؟! دل در این توفان که بوتیمار نیست! بی تو راه آسمان سد می شود با تو یک بن بست؛یک دیوار نیست... بختِ زاهدْمسلک ما را چه شد؟ لیله القدر است و او بیدار نیست! بعد«ع»و«ش»چه قافی پیش روست! راه عاشق در طلب هموار نیست! جان به مرجان لبت باید سپرد این برای عاشقان دشوار نیست... لیلیِ لیل الرغائب؛ماه من! تا تو می تابی شبی در کار نیست! من چه حالی دارم از چشمت بپرس! کمتر از چشمت دلم بیمار نیست!

شب است این جا؛شبی تاریک،هر روز
چراغ چهره را بانو! برافروز...
نمی دانم چه ماهی می درخشد
که چشمک می زند ناهید مرموز
تویی؛آری تویی؛ای آتشین رو!
بگو با آن خدابانوی دیروز:
کمال جلوه ی خود را به تکرار
در استغنای یاکاموز؛آموز!
صمد با قصه های شب همین جاست
بیا یاشار باشم من؛تو اُلدوز...!
در این ظلمت نمی پوسد تنم؛چون
تویی آن آفتاب استخوان دوز
تو گیراندی زغال خیس شب را
درخشش بر تو باد ای ماه شب سوز!